| |
 |
Dag 36 - The END is near!
Reis/Verenigde Staten | Get Your Kicks Trip USA
|
07 Juni 2010 | 22:50:51
|
Door: Hans Jan
Route: Van Big Sur via Carmel naar eindbestemming Albany
Mijlen: 196
 Het zit er bijna op! Vandaag is onze laatste reis met de RV, morgen moeten we hem afleveren bij Moturis in San Leandro. Het zal met gemengde gevoelens gaan. Aan de ene kant hebben we enorm genoten van het reizen, kamperen, de vrijheid en het gemak van de ruimte en faciliteiten aan boord van onze zeecontainer of Shakin' Stevens zoals we hem ook wel noemden. Aan de andere kant zijn we toe aan meer comfort, ontspanning en wat minder hectiek rondom de zoektocht naar RV campgrounds.
Vandaag wordt het druk op de weg. Iedereen zal een lang weekend vieren vanwege Memorial Day (31 mei). We zijn tot nu toe schadevrij en bijna op de plaats van bestemming gekomen. Hopelijk verloopt het laatste stuk ook zonder brokken, maar we zijn goed verzekerd 'just in case'. Joanne begint de rit en mag de laatste 26 mijl over slingerende bergwegen over de steile rotswanden naar Carmel sturen.
 Naar verwachting zal dit ongeveer een uurtje duren, een gemiddelde van 60 mijl per uur zullen we nu zeker niet halen. Zoals altijd maken we diverse stops onderweg om van het mooie uitzichten te genieten. Onderweg krijgen we een telefoontje van Marianne die ons meldt dat we vanavond met vrienden Ricky en Angie zullen dineren. Zij willen alles weten over de reis in de RV want zijn van plan om met 11 man naar de Grand Canyon een midweek op vakantie te gaan.
 Als we in Carmel aankomen zoeken we een veilige parkeerplek voor de RV. Dit is niet gemakkelijk, want Carmel ligt welliswaar aan zee (Carmel-by-the-sea), maar het dorp is tegen de bergwand aangebouwd en alle straten gaan in meer of mindere mate steil omhoog. We vinden een plek op 8th Street. Vanaf hier wandelen we kriskras door het dorp naar het strand. Onderweg komen we leuke winkels tegen, mooie woningen in Engelse cottagestijl en vriendelijke mensen. Het is nu ongeveer half elf 's ochtends.
 Alhoewel het nog best koud is op het strand, lopen er veel mensen. Sommige met een heerlijke beker koffie, thee of warme chocolademelk. We lopen van het strand weer omhoog naar Carmel Plaza. Op het beschutte terras van het winkelcentrum drinken we heerlijke capuccino met een blueberry muffin en een chocolate brownie. Op de loungestoelen ernaast zitten drie dames gezellig te kaarten. Wij genieten van hun gesprekken en hun schaterende gelach.
 Als we verder lopen denken we ineens aan de wijn die we gisteravond hebben gedronken bij The River Inn. Het was een Cabernet Sauvignon van Heller Estate uit Carmel Valley. Wellicht dat het in de buurt verkrijgbaar is. We informeren bij een van de restaurants die ook wijn verkopen. Zij hebben helaas alleen halve flessen, maar we krijgen instrusties om het bij de wijngaard in Carmel Valley te proberen. Op naar de RV voor een korte detour van 12 mijl. Misschien krijgen we wel een rondleiding.
 Het is even rijden door de bergen, maar dan heb je ook wat. We vinden Heller Estate langs de doorgaande weg zonder enig probleem. Het valt op dat er wel meer wijngaarden in de omgeving zijn. We zijn benieuwd of Marianne & Micheal bekend zijn in Carmel Valley. We kiezen voor de Cabernet Sauvignon en de Chardonnay, beide smaken uitstekend. Gauw doorrijden naar Monterey. Door een foutje van de navigator (Joanne) rijden we over de berg naar Monterey in plaats van langs de kust. Spektakel alom als we weer een berg van 10% beklimmen en ook weer mogen afdalen.
 Eenmaal in Monterey zoeken we Fisherman's Wharf op voor lunch. Het is nog altijd zonnig, warm en druk op de pier. Toch vinden we aan het eind van de pier een restaurantje. Volgens de borden en menu's is clam chowder hier een specialiteit, dus nemen we die. Erbij nemen we lemonade. Hans Jan was er niet mee bekend, maar als Joanne uitlegt dat het hetzelfde is als 'awa di limoenchi' dan weet hij het wel. Clam chowder is een soep van schelpdieren (clams) met stukjes uitgebakken spek, aardappelen en mais. De soep wordt gebonden met room. Het wordt traditioneel geserveerd in een broodkom met saltine crackers (gezoute koekjes) eroverheen. Heerlijk!
 Verder biedt Monterey ons niet veel meer interessante uitdagingen, dus rijden we door naar San Francisco. Het is al bijna 15.00 uur en er is al veel verkeer. Om te voorkomen dat we laat in de avond in Albany aankomen gaan we niet meer via de Golden Gate Bridge. We nemen de US-101 en rijden zo snel mogelijk naar het noorden. Door de slechte bewegwijzering rijden we voorbij de afslag naar de US-880 en belanden we in Redwood City. Dit is aan de verkeerde kant van de San Francisco Bay. We geven de RV een slinger van 180 graden en nemen de Dumbarton Bridge naar Newark. Vanaf daar kunnen we weer de US-880 oprijden richting Oakland.
 Onderweg komen we een beetje druk verkeer tegen waardoor we bang zijn dat we in de file belanden, maar dat was vals alarm. Zodra we de afslag Albany nemen om bij Pomona Avenue te komen komen alle herinneringen terug bij Hans Jan. Het is uiteindelijk 18.15 uur als we aankomen. Marianne en Michael heten ons warm welkom. We geven ze de grand tour van Shakin' Stevens en ze laten ons onze kamers voor de komende dagen zien. Alhoewel ze alles willen weten van onze reis is er amper tijd om bij te praten, want Ricky, Angie met dochters Olivia & Lily en hond Kika kunnen elk moment arriveren.
 We maken kennis en eten samen de eerste pizza van onze vakantie. Nee, geen diepvries, maar heerlijke Chicago style van Zachary's Pizza op Solano Avenue. Het is een waar genot om Ricky en Angie te leren kennen. Ricky werkt bij Pixar en heeft veel verhalen over de successen van het filmproducent. Denk aan Finding Nemo, Up en Toy Story. Ricky tekent de karakters en blijkt een zeer bescheiden persoonlijkheid alhoewel hij in USA erg bekend is. Ricky en Angie willen komende zomer een RV huren om met the kids en de rest van de familie naar Grand Canyon te gaan. Ze vragen honderd uit. We laten ze de RV van binnen en van buiten zien. Het is allemaal erg gezellig.
Als Ricky en Angie weg zijn pakken we de RV in razend tempo uit. We zijn verbaasd hoeveel we uit de RV halen; krijgen we dit allemaal wel weer mee naar huis? Gelukkig is een groot deel proviand en zullen we in de loop van de week de tassen en andere spullen uitdunnen. Morgen leveren we de RV in en dan kunnen we genieten van een rustige week (hopelijk) in Albany en omgeving. Marianne & Michael hebben in elk geval genoeg plannen, dus voorlopig zit uitrusten er even niet in...... Met een goed gevoel kruipen we in een echt bed. |
|
|
|
|
Dag 35 - Coastal Thrill
Reis/Verenigde Staten | Get Your Kicks Trip USA
|
04 Juni 2010 | 03:42:43
|
Door: Hans Jan & Joanne
Route: Van Santa Barbara naar Big Sur
Mijlen: 121
Tip: neem rustig de tijd om het te lezen, korter konden we het niet maken!
De nacht op de boulevard van Santa Barbara is ons goed bevallen. Het verkeer komt 's ochtends al vroeg op gang, maar omdat er een snelheidsbeperking geldt raast het verkeer niet langs. Vandaag maken we ons op voor een lange rit langs de kust via Highway 1. Deze weg staat bekend om zijn kronkelend parcours met prachtige vergezichten. We hebben geen idee hoe dit met de RV zal gaan, maar het zal vast geen probleem zijn. De ochtend begint weer fris en volgens de verwachtingen bestaat er kans op regen. Zodra we vertrekken ziet de lucht er op een paar wolkjes na, strak blauw uit.
 Volgens onze eerdere berekeningen zal de tocht minstens 3,5 uur duren. We besluiten om niet het gehele stuk binnendoor te rijden en de eerste etappe over de snelweg te rijden. Zodra het interessant wordt steken we dan weer door naar de 1, hiermee kunnen we hopelijk wat tijdwinst boeken. Onderweg willen we een bezoek brengen aan Hearst Castle, een kasteel hoog in de bergen van San Simeon. Het is al jaren een toeristische trekpleister langs Highway 1 en het moet heel bijzonder zijn. Bezoek aan het kasteel staat dus als laatste echte attractie op onze lijst. De rest van de route zal ons enkel langs wat leuke dorpjes/stadjes leiden en dan arriveren we in Albany, bij de tante & oom van Hans Jan.
Zodra we de Highway 1 opdraaien richting Lompoc en Vandenberg Village (US Air Force Base), worden we al direct geconfronteerd met een stevige klim maar prachtige bergpartijen en vergezichten.  De kust is nog niet in vizier, maar volgens ons handboek zullen we eerst een groot akkerbouw gebied doorkruisen. Hier wordt met name bloemkool, broccoli en aardbeien verbouwd maar ook een diversiteit aan bloemen gekweekt. Na een klein uurtje rijden passeren we inderdaad enorme velden en treffen we ook arbeiders (veelal Mexicanen) op het land die de gewassen oogsten en verpakken. Machines zijn in de verste verte niet te bekennen, handarbeid is hier vast goedkoper en mogelijk zelfs efficiënter.
 Onderweg treffen we een groentestalletje (niet degene op de foto, dat was meer voor het bord waarop een politiek candidaat wordt gepromoot) en kopen een doos aardbeien die we in een mum van tijd verslinden. Deze aardbeien smaken vreselijk lekker, hier is geen greintje manipulatie aan te pas gekomen. Groot, rond en diep rood, that's the way we like 'm! We vervolgen de reis door het dorpje Guadelupe, waar we door een betegeld bord welkom worden geheten. Even denken we een leuke plaats binnen te rijden, maar wanneer we enkel grote trucks, opslagplaatsen, een paar huizen, wat winkels en een school treffen komen we bedrogen uit. Als we het dorp weer verlaten worden we nog een keer toegesproken "Thanks for visiting Guadelupe, please come again!". We betwijfelen of we daar ooit gebruik van zullen maken...
In het badplaatsje Pismo Beach lijken we de weg even kwijt te zijn en we komen in het centrum terecht. We treffen veel luxe RV campgrounds en het levendige plaatsje blijkt een waar oord voor strandbezoekers. Ook niet gek om even te blijven, maar we rijden toch door. De borden leiden ons door een woonwijk en  plots rijden we de Highway 1 weer op, dat is vreemd! Alhoewel het volgens het boek een aantrekkelijk dorpje is, wordt ook San Luis Obispo gepasseerd. Elke extra stop zou ons enkel later bij Hearst Castle brengen en het is ons niet bekend wat de openingstijden en rondleidingsschema zijn. In Morro Bay doen we voor de laatste keer een paar boodschappen bij Ralph's, de korting kunnen we ook dit keer weer met de discountcard eenvoudig verkrijgen. Gouden tip voor elke USA bezoeker!
Om 12:30 draaien we eindelijk het parkeerterrein op van Hearst Castle. We hebben er 4 uur over gedaan en de berekeningen die we met Google Maps hebben gemaakt blijken ook nu weer aardig te kloppen. Omdat we de route met Google Maps elke dag weer opvragen en niet afsluiten, zijn we in staat om de route onderweg te controleren als we dreigen te verdwalen. Maar de detailkaarten van AAA en Rand McNally zijn tot nu toe ook prima.
 Voordat we het complex bezoeken maken we de laatste restanten van ons bederfelijke proviand op. Om 13:00 melden we ons bij de kassa en alle tours blijken te zijn uitverkocht op degene van 14:30 na, er zijn nog exact 2 kaarten! We moeten alleen 1,5 uur wachten en even denken we dat we hierdoor veel te laat in Carmel zullen aankomen. Omdat we toch heel nieuwschierig zijn kopen we de kaarten, de wachttijd kunnen we doden met een bezoek aan het theater waar een introductiefilm wordt getoond. Deze film vertelt de historie over de familie Hearst en moet de moeite waard zijn.
 Het verhaal over de Hearst familie gaat al even terug. William Randolph Hearst is een zoon van George Hearst, die in zijn leven als avonturier en gelukzoeker op een goede dag zilver ontdekte in de bergen van San Simeon. Dit maakte hem in een klap schatrijk en met dit vermogen bouwde hij een heel imperium op. Hij trouwde Phoebe Apperson en zij kregen een zoon, William. Hij werd al op jonge leeftijd door zijn ouders meegenomen op wereldreis. Zijn vader wilde hem graag laten zien dat de wereld groter is dan hij zich kan voorstellen en dat er vele bijzondere plekken, gebouwen en mensen zijn. William sloeg alle bijzonderheden en herinneringen op in zijn geheugen en begon na te denken over hoe hij al dit moois bereikbaar kon maken voor mensen die niet zover konden reizen.
 Nadat zijn vader stierf wilde hij graag dat zijn moeder iets ging bouwen op de grond bij San Simeon. Voor William was dit de dierbare plek waar hij altijd vakantie had gevierd. Maar zijn moeder was bang dat hij het geld van zijn vader zou verspillen aan materiële dingen en besloot om niet te bouwen. Later, toen zijn moeder overleden was, begon William met de bouw van een woning met tuin voor zijn gezin. Bij de woning kwam eerst een gasthuis en later nog twee. De hele bouw van Hearst Castle was een langdurig proces en had in 1947 totaal 165 kamers en 127 hectare tuin. Het gehele complexis gelegen hoog op een berg en is alleen per speciale bus bereikbaar.
 Zo ook de bouw van het Neptune pool. Het zwembad werd voor het eerst in 1926 gebouwd, toen afgebroken en vervangen voor een grotere zwembad rond 1928. In 1932 besloot William Hearst dat het zwembad te klein was voor alle gasten (inmiddels waren er twee kleinere gasthuizen bij gekomen) en werd het zwembad verbouwd tot wat het nu is. Onder de vele relikwieën die het huis rijk is bevinden zich ook Egyptische beelden, schilderijen en karpetten, houtsnijwerk, meubels, glaswerk en heel veel meer.
Na de film worden we met een bus omhooggereden naar het huis. Hier wacht een charmante gids om ons rond te leiden. Hij vertelt een passievol verhaal over hoe de familie Hearst in het bezit kwam van het grond bij San Simeon en waarom William Hearst precies deze plek koos om te gaan bouwen. Om zijn dromen waar te maken had William iemand nodig die ze kon vertalen in architectuur en bouw. Hij vond een vooraanstaand architecte en samen met haar werkten zij aan zijn droom. Tijdens de bouw van het complex werden de ontwerpen telkens weer aangepast;  William Hearst was een perfectionist in hart en nieren en alles moest kloppen. Hij was tevens een bijzondere man, een van weinig woorden en zeer bescheiden.
Een uitnodiging voor een verblijf op Hearst Castle vermeldde exact waar, wanneer en hoe je er moest komen, maar er stond nooit bij wanneer je moest vertrekken. Dat was voor de gast om zelf uit te zoeken. Onder de genodigden bevonden zich Charlie Chaplin, Clark Gable, Jean Harlow en veel andere bekende acteurs, zangers, sporters en politici. Het verblijf van de gasten werd helemaal geregisseerd door William Hearst. Hield je van tennissen dan zorgde hij ervoor dat je kon tennissen, hield je van paardrijden, dan zorgde hij ervoor dat je kon paardrijden. Er was zelfs een dierentuin met exotische dieren waaronder ijsberen, giraffen, tijgers en leeuwen.
 Na zijn dood is het complex in handen gebleven van de familie. Echter, de grote wens van William Hearst was dat het publiek kon genieten van zijn droom en al het moois dat in Europa te zien is. Het complex werd voor een groot deel overgedragen aan de staat Californië en is nu een nationaal monument geworden. Met de inkostem van de bezoeken van de toeristen wordt het onderhouden en er blijken hier veel ouderen aan het werk als gids of algemeen medewerker. Was dat ook zijn wens? We hebben er maar niet naar geinformeerd, feit is dat in Amerika geen tot weinig voorzieningen voor het pensioen zijn.
 Na deze zeer indrukwekkende toer stappen we weer in de RV, klaar voor de uitdaging die ons in het verschiet ligt. De weg vanaf San Simeon langs de kust naar Big Sur is namelijk één grote slingerweg. Tijdens de tour heeft het licht geregend en er hangt nog steeds een dikke bewolking. Veel mooie vergezichten levert het niet op, maar het geheel blijft minstens zo indrukwekkend. Het doet ons wat denken aan de kustweg in Zuid-Frankrijk tussen Cannes en Frejus, maar toch niet te vergelijken. Niet veel later passeren we een vieuwpoint waar veel olifant zeehonden leven en we maken een korte stop voor een blik op de dieren. Ze liggen naast en over elkaar, maken veel herrie en de stank is niet te harden. Het geheel levert wel een spectaculair gezicht op. Omdat het weer begin te regenen vervolgen we onze weg.
De route over Highway 1 vlot maar traag. Her en der zijn wegwerkzaamheden ten gevolge van het wegstorten van een deel van de rijbaan.  Reken erop dat je dan enkele tientallen meters naar beneden stort. Voorzichtig laveren we onze RV over de enkele strook en geven dan snel gas om elk mogelijk risico te vermijden. De bochten zijn soms zo haaks dat het met de RV uitdagingen oplevert. Zeker met tegemoetkomend verkeer, ehhh RV's!
Pas rond 7 uur rijden we het plaatje Big Sur binnen. Door onze vrienden op Lake Havasu zijn we naar een restaurantje verwezen waar je lekker kunt eten terwijl de voetjes in het water hangen. Door het slechte weer is het terras gesloten en eten we een meesterlijk lekkere spare rib. Omdat we weinig actief zijn geweest krijgen we niet alles weg en vragen na het diner om een 'doggie bag'. De ribs worden ingepakt en die gaan morgen of overmorgen vast nog een keer de oven in.
 Na het diner gaan we terug naar een campground die we vlak voor het restaurant zagen. Oef, er zijn nog 2 plaatsen maar het is pikdonker. De campground bevindt zich naast de beek en bevindt zich midden in een redwood bos. Enorm hoge bomen waken over de campeerders, maar de grond is door alle regen erg nat. Deze overnachting is de duurste uit de reeks, we betalen $55! Ach, het is altijd nog goedkoper dan een overnachting op een willekeurige camping in Europa.
De laatste blokken hout uit Bryce Canyon geven we aan de achterburen. Het is een stel uit Washington die al 7 jaar met een truck en 40ft trailer rond reizen. Er hangt zelfs een Harley Davidson achter de trailer en als ze vertellen dat ze over dezelfde Highway 1 hebben gereden verbleekt ons verhaal als sneeuw voor de zon. Maar, daarentegen krijgt Hans Jan zeer veel lovende woorden voor de wijze waarop hij in het pikdonker de grote RV tussen de bomen door achteruit inparkeert. 'We were waiting for the scratching and screaming, but you did a great job!' zegt de voormalig truckchauffeur. Kijk met zo'n compliment slaap je echt lekker.... |
|
|
|
Dag 34 - Haute Cuisine and shop 'til you drop
Reis/Verenigde Staten | Get Your Kicks Trip USA
|
31 Mei 2010 | 01:43:17
|
Door: Hans Jan & Joanne
Route: Van Carpenteria naar Santa Barbara
Mijlen: 12
 We worden al vroeg gewekt door het gekwetter van de zeemeeuwen. In de poel net achter onze RV is een hele zwerm neergestreken en zich uitgebreid aan het wassen. Het is buiten nog fris en er hangen dikke wolken boven de bergen. Waar is het o-zo bekende zonnetje uit California? Nu we de kust weer hebben ontmoet verwachten we toch minstens een aangename temperatuur en een strak blauwe lucht! Na het ontbijt maken we een wandeling over het strand en spotten dolfijnen in de baai. Zo af en toe komen ze boven en zijn dan weer lange tijd onder water. Het is een geweldige ervaring om ze in het wild te zien. Van dit gebied is bekend dat er in de winter ook Grijze Walvissen langstrekken. Misschien hebben we nog geluk als we onderweg zijn.
 Rond 10:30 vertrekken we richting Santa Barbara; het is een korte rit van ongeveer 12 mijl dus er is geen druk op het reisschema. Via de oostkant rijden we de boulevard op. Omdat we ook de mogelijkheden voor overnachten willen bekijken, houden we direct alle parkeerborden in de gaten. De meeste melden helaas al dat er tussen 0:00 en 5:00 niet geparkeerd mag worden, maar overdag is het ongelimiteerd. Ook op de parkeerplaatsen is 'overnight' parking niet mogelijk. We laten het even voor wat het is en parkeren de RV bij de haven langs de boulevard.
 We maken een wandeling richting de haven en worden bedwelmd met de heerlijke geuren die uit de keukens van de lokale visrestaurants komen. We worden door een medewerkster van een restaurant gevraagd of we 'tastecup with clam chowder' willen proberen. Deze smaakt erg lekker en de mogelijkheid om daar te lunchen nemen we in overweging. We lopen nog wat door de haven en gaan daarna terug naar de RV omdat de parkeertijd zal verstrijken. Een beetje jammer dat we hier niet kunnen blijven staan. We willen nog graag wat meer zien van Santa Barbara. We verplaatsen de RV naar een parkeerplaats waar we de rest van de middag kunnen blijven staan en nemen voor 25 cents (!) de electrische Shuttle downtown.
Santa Barbara is een leuk en gezellig oud stadje dat met veel Zuid-Europese invloeden is doordrenkt. Zowel bewoners als gemeente hebben veel geld, dus dat proef je meteen.  Hier geen ketenrestaurants zoals Denny's, Wendy's, McDonalds en dergelijke. Als je toch moet eten, dan doe je dat goed. Na even lopen door de hoofdstraat gaan we lunchen bij Neo Chase. Een Italiaans restaurant met Engelse naam. Op de mini terras buiten eten we Pasta Chicken Marinara en Calamari Piccata met linguine. Erbij drinken we lemonade vanwege de hete middagzon. Alhoewel we een lokale vismaaltijd hebben overwogen smaakt deze pasta verrukkelijk.
 Na het eten ruilt Hans Jan zijn shirt met lange mouwen meteen om in een t-shirt. Dat zit toch een stuk comfortabeler en trouwens, hoe komt hij anders aan een zomers kleurtje voor als we in Nederland zijn? We lopen verder over de hoofdstraat naar de Mission, een voormalige zendingskerk waar nu winkels gevestigd zijn. Het houtwerk dat in sommige gedeelten te zien is is echt geweldig. Het laat zien dat Santa Barbara in die tijd al een luxe stad was.
 Als we alle winkels, gebouwen en zonuren van de dag gehad hebben lopen we terug naar de parkeerplaats. Onderweg vragen we bij het bezoekerscentrum waar we het beste kunnen parkeren voor de overnachting. Op advies van een medewerker moeten we informeren bij een nabijgelegen parkeerplaats dat wel eens RV's laat parkeren. Helaas krijgen wij daar negatief antwoord en de mededeling dat Santa Barbara gewoon RV-onvriendelijk is en dat hij ons niet verder kan helpen.
We besluiten terug te rijden naar de plek waar we vanochtend gestaan hebben. Er staat hier wel een bord dat je van 9.00-18.00 uur voor max 90 minuten mag parkeren, maar er staat niets over na 18.00 uur. We strijken met de RV neer op een plek tegenover een hotel die ons ongemerkt gratis WiFi biedt. Mooi! Dan kunnen we tenminste nog internetten. Omdat we ook nog steeds geen gebruik kunnen maken van de credit card hebben we bij de supermarkt een maaltijdpakket voor Shrimp Fried Rice gehaald. Mochten we nog trek hebben na de luxe lunch van vanmiddag dan kunnen we die klaarmaken.
 We maken rond zonsondergang een wandeling op de pier. Deze is ongeveer tien jaar geleden voor een groot deel afgebrand door een brand die ontstaan is door een brandende sigaret. Sinds de herbouw dat 13 miljoen dollar heeft gekost is het verboden om op de pier te roken, tenzij je in een restaurant zit. We lopen over de pier en zien in de baai een groepje zeehonden zwemmen. Als we beter kijken zien we dat het er veel meer zijn. Ze zwemmen rond in de baai en steken over naar een van de eilanden aan de overkant. Het is erg gezellig om ze te zien. Iedereen is gefascineerd en er worden veel foto's gemaakt.
Het ruikt heerlijk op de pier. De vier of vijf restaurants hier doen het goed. Helaas voor ons kunnen we niet proeven van de verse vis en schelpdieren die hier gevangen worden.  We lopen terug naar de RV als de zon onder gaat achter de bergen van Santa Barbara. Achter de bergen, horen we jullie al denken? Ja, Santa Barbara ligt aan de bovenkant van een soort inham in California. De ligging maakt dat de zee op het zuiden ligt en de bergen op het westen. Op de pier staat ook een groot compas geschilderd om mensen te helpen met de oriëntatie. De zon geeft een prachtig rode gloed aan de lucht.
Het voorteken van een warme voorjaarsdag met veel zon morgen. Als het te koud en donker is geworden gaan we naar de RV. We zetten de laptop aan en zien dat onze creditcard eindelijk vrijgegeven is. We realiseren ons dat het in Nederland alweer middernacht is geweest. Gek idee als je hier zit, maar we zijn er blij mee. We kunnen weer rustig vakantie vieren.
|
|
|
|
Dag 33 - Surfin', Surfin', Windsurfin!
Reis/Verenigde Staten | Get Your Kicks Trip USA
|
30 Mei 2010 | 08:50:18
|
Door: Joanne & Hans Jan
Route: Los Angeles naar Carpenteria
Aantal mijlen: 110
 We worden al vroeg gewekt op de parkeerplaats van de Calvary Church. Er is al veel verkeer en op de parkeerplaats stopt de School Bus en ouders zetten hun kinderen af. Als we goed en wel zijn aangekleed en aan het ontbijt zitten, merkt Hans Jan op dat er een under cover politieauto naast de RV staat. De ramen zijn geblindeerd en we hebben geen idee of we in de gaten worden gehouden. Met enige onrust ontbijten we verder. Als we iets illegaals doen dan hadden ze toch al iets van zich laten horen? We eten rustig verder en even later loopt er een man op de auto af. Hij stapt in en rijdt weg. Helaas, geen avontuur!
We besluiten om de ochtend te gebruiken om Beverly Hills nog eens te bezoeken en over Rodeo Drive te rijden. We rijden de lange slingerweg van Sunset Boulevard af vanaf de kust en vermaken ons meteen al. Langs Sunset Boulevard staan de meeste prachtige huizen. We passeren onder andere de wijk Bel Air die een zeer fraaie ingang met poort en wachter kent. Na de zoveelste bocht komen we uit in Beverly Hills. In het midden van de wijk is het Beverly Hills Hotel gevestigd met een tegenover gelegen park. We parkeren de RV en besluiten een rondje te lopen en proberen zelfs het hotel te bezoeken.
 Beverly Hills Hotel is oud, maar nog altijd zeer gewild bij de rich and famous. Er staan de duurste auto's te wachten. Met of zonder chauffeur. Als we een kijkje nemen in de lobby herinnert een portier ons eraan dat we geen foto's mogen maken. We lopen door de lobby die op de vroege tijdstip in de ochtend niet erg druk is. De rijken der aarde zijn vast nog bezig met hun schoonheidslaapje of een ontbijt in de chique hotelkamers. Er is veel hout en pluche in de lobby. De vloerbedekking veert als een matras. Overal hangen spiegels en lampen van Tiffany. In de muren hangen displays met de mooiste sieraden voor vrouwen en mannen. Een groot contrast met het leven buiten; vlak voor het hotel passeert een zwerver met al zijn spullen in een winkelwagen.
 We steken de straat over en lopen langs de grote villa's, maar vaak afgeschermd voor toeristische camera's. Hier hebben vele sterren gewoond en sommigen wonen er wellicht nog. Het is misschien maar goed dat er geen naambordjes op de brievenbussen staan. Na de wandeling drinken we koffie in het park en vervolgen we onze weg over Sunset Boulevard. Wanneer we meer naar het centrum komen treffen we vele restaurants, clubs en winkels die in meer of mindere mate populair zijn. Het is er zelfs vroeg in de ochtend al erg levendig. Overal zien we grote billboards met de meest uiteenlopende reclames.
 We Santa Monica Boulevard Boulevard op en gaan op weg naar Rodeo Drive. Eenmaal aangekomen treffen we veel haute couture winkels aan tussen de vele bekende merken als Gucci, Prada, Yves Saint Laurent enz. Er zijn veel touristen op straat en markante personen treffen we niet aan. We sleuren Shakin' Stevens over de Drive en gaan verder richting Highway nr 1, de kustweg van Californie. En dan is de kans groot dat je de meest uiteenlopende attractieve vervoersmiddelen tegen het lijf loopt. Het blijft moeilijk om de motoren op de gevoelige plaat vast te leggen, deze 50's Chevy Pick-Up trucks blijven een ware lust voor het oog...
Ongeveer 8 mile verderop ligt Malibu. Diverse local celebrities hebben een huis in Malibu en worden zelfs regelmatig gespot. Highway nr 1 loopt dwars door Malibu heen, maar we vinden weinig aantrekkingskracht. We parkeren de RV langs de kant van de weg en lopen over een minder florrisant zandweggetje naar het strand. Daar aangekomen treffen we een groepje beachsurfers die trachten de golven te trotseren. De temperatuur is echter laag en het voelt daardoor erg fris aan. Het strand heeft ook niet veel aantrekkingskracht en is zelfs met veel zeewier vervuild, dus we vervolgen onze weg. Even verderop, net buiten Malibu, zien we wel een mooi strand en besluiten daar even lekker te relaxen.
 We strijken neer net achter een heuveltje, zodat we in de luwte liggen. Plots doemt een helicopter van de LAPD op en deze vliegt vlak boven ons hoofd naar de parkeerplaats. Even denken we spektakel mee te maken, maar de heli vliegt weer weg. Er worden diverse pogingen gedaan tot landen en we vermoeden dat er een piloot in opleiding achter 'het stuur' zit. Na een klein uurtje vinden we het welletjes en kruipen weer in de RV. Onderweg bekijken we de opties tot overnachtingen in Santa Barbara maar treffen in het geheel geen campgrounds met RV faciliteiten. Alleen ten noorden of zuiden van de stad zijn campgrounds en we besluiten om te kijken in het State Park in de plaats Carpenteria. Volgens onze gids is een overnachting maar $12, dus dat komt met het beperkte budget goed uit.
Als we bij de poort aankomen blijkt deze informatie niet correct; de prijzen zijn vanwege de slechte economie fors te zijn gestegen en we moeten $35 neertellen voor een overnachting. Een full-hookup is daarbij niet inbegrepen maar we kunnen wel de tanks vullen en ledigen. Dat komt mooi uit. We krijgen een plek dichtbij het strand en hebben een  prachtig uitzicht over zee. Wederom wordt de BBQ ingezet en van het laatste stuk sirloin steak maken we dunne reepjes en combineren deze met salade, zure room en salsa op een tortilla. Heerlijk!
Daarna kunnen we eindelijk het hout in de vuurkorf aansteken dat we notabene in Bryce canyon kochten om onszelf warm te krijgen. Iedereen op de camping heeft een kampvuur aangestoken en de sfeer is daardoor erg gezellig. Het wordt niet laat; we willen morgen graag op tijd aankomen in Santa Barbara om de stad te voet te verkennen en de sfeer op te snuiven. Het is echter maar 12 mijl rijden dus we hebben eindelijk een dag met weinig reistijd!
|
|
|
|
Dag 32 - Spending the night at Sunset Bld
Reis/Verenigde Staten | Get Your Kicks Trip USA
|
30 Mei 2010 | 04:18:17
|
Door: Joanne
Route: Banning naar Los Angeles en Santa Monica
Aantal mijlen: 256
Vanochtend doen we rustig aan, want als we te vroeg vertrekken hebben we kans op file in L.A. Bovendien bereiken we vandaag de 5000ste gereden mile. Dat betekent dat de olie van de RV ververst moet worden. Weer een onderbreking en we zullen na ongeveer 5500 mijl in San Francisco aankomen; met die paar mijlen extra zal de olie vast niet slechter worden. Maar regels zijn regels dus we moeten op zoek naar een Ford dealer. Zou het lukken om zonder file door Los Angeles te komen? We zullen het wel zien.
 Als we de omgeving van Los Angeles binnenrijden, zien we dat het eigenlijk allemaal kleine stadjes bij elkaar zijn naar elkaar zijn toe gegroeid. Het verkeer is druk en rijdt stevig door, maar van echte file kunnen we nog niet spreken. Halverwege US Highway 10 kijken we uit naar een Ford dealer waar we de olie kunnen laten verversen. We vinden er een langs de snelweg, maar daar kunnen ze ons niet helpen. We worden doorgestuurd naar een andere dealer die gespecialiseerd is in trucks.
Het is even zoeken waarbij we bijna gefrustreerd raken omdat we mogelijk weer tijd verliezen met de zoektocht. Dan ineens vinden we een Ford dealer. We stappen naar binnen en worden erg netjes geholpen. Ze hebben gratis internettoegang en in de buurt veel eetgelegenheden. We kunnen dus lunchen en de blog bijwerken. Onze trouwe fans zullen ons wel missen nu we een paar dagen geen internetverbinding hebben gehad. Tijd om weer van ons te laten horen. Het verwenarrangement van Shakin' Stevens duurt ongeveer anderhalf uur. In die tijd lunchen we bij Denny's en posten we een aantal blogs. Zo, nu hopen dat de files meevallen, want het is inmiddels 14.30 uur.
 De reis verloopt verder zonder kleerscheuren. Van files was nauwelijk sprake dus het schoot lekker op. Wel merk je het verschil als de spits begint. Rond 15.00 uur worden de wegen drukker en we kunnen ons voorstellen dat er op de doorgaande wegen file staat. Wij rijden inmiddels echter al in L.A, dwars door Chinatown heen. Alle winkels en bedrijven worden in Chinees of Japanse tekens aangeduid. Af en toe staat er ook de Engelse benaming bij.
En over talen gesproken. We zijn al diverse malen aangesproken op ons fantastisch Amerikaans Engelse uitspraak. Met enige trots vertellen we dat het bijna niet anders kan als je de hele dag Engels om je heen hoort en zien.  Het is nu zelfs zo erg, dat we ook Engels tegen elkaar spreken. Soms zelfs zonder erbij stil te staan. Dat wordt weer wennen als we terug zijn in Nederland. Daarnaast hebben we ook niet het gevoel dat we er als toeristen uitspringen. In het gebied waar we nu zijn zien de mensen er zo verschillend uit dat we waarschijnlijk niet opvallen.
We rijden kriskras door het westen van Los Angeles. Hans Jan wil graag door Beverly Hills rijden, dus we navigeren op de letters 'Hollywood' bovenaan de berg. Bijna vinden we vanzelf de weg die ons naar het uitkijkpunt brengt. We rijden door een wijk met dure woningen. Hier moeten we goed zitten denken we, maar we komen eerst uit op een park. Even vragen  bij een van de vele sporters en wandelaars en een mevrouw wijst ons de goede weg via Beachwood Drive.
We rijden even terug en gaan via de andere kant omhoog. Er is een pad dat de berg op gaat. Als je daar staat heb je al een goed uitzicht op de beroemde letters. Er loopt een bewoner langs met de hond en hij tipt ons over een betere plek voor foto's: 'Over there by the shed is a much better view. You will get better pictures there!'. Hij had gelijk, we zitten zowat bij iemand in de achtertuin, maar het zicht is stukker beter. Vanaf de heuvels zien we ook Los Angeles in een dikke smoglaag liggen. Zonde, want Los Angeles ligt in een dal en is omgeven door bergen. Op een heldere dag geeft dat een mooi plaatje.
 We rijden terug naar Sunset Boulevard. Het is nu eind van de middag en alle restaurants en club maken zich klaar voor het nachtleven. Jammer dat we hier niet blijven, want het ziet er heel gezellig uit. We gaan van de Sunset Boulevard af en rijden naar Santa Monica Bouleverd. Uiteindelijk is dat ons doel voor vandaag. Als we ernaartoe rijden is het verkeer al erg druk. We missen Rodeo Drive en Beverly Hills Hotel helemaal. De weg naar Santa Monica is lang, maar met de kaart op schoot gaat het prima. Na een goed half uur komen we downtown aan.
 Santa Monica ziet er gezellig en leuk uit. Ergens in het midden is een plein met allemaal winkels en restaurantjes. Dan komen we op de boulavard langs het strand. We rijden helemaal door naar Venice Beach. Hier willen we wel even uitwaaien en misschien eten. Maar als we op het strand komen waait het hard en koud. We willen wat eten, maar beseffen ter plekke dat we niet voldoende cash meer hebben voor een diner en overnachting en we ook niet weten hoe lang het gaat duren voordat onze financiën geregeld zijn. Met samen $134.98 op zak overwegen we onze opties. Het wordt dus zo goedkoop mogelijk overnachten en misschien toch uit eten. Er ligt een uitdaging in het verschiet!
We rijden terug naar Santa Monica om te kijken of we ergens kunnen parkeren. Overnachten doen we des noods wel bij een rest area langs de snelweg. Helaas kun je in Santa Monica bijna nergens terecht met een RV. Wel kun je langs het strand betaald parkeren en dan met de bus naar het centrum toe. Dat is voor ons nu geen optie. Hongerig en gefrustreerd vragen we bij een parkeerplaast of we er zouden mogen blijven als we bij het restaurant ook eten. Als we onze situatie uitleggen mogen we voor $5 parkeren en hij zal doen alsof hij niet weet dat we daar zijn blijven staan voor de nacht. De volgende bewaking is er om 6.00 uur en dan zal hij ons wegsturen.
 We gaan eten bij Restaurant Gladstone aan het strand. De superenthousiaste ober adviseert ons de 'fischcombo platter for 2', maar dat is te duur voor ons budget. We eten rissotto en linguine di mare. De ober adviseert ons tevens om de wijk in te rijden en daar een parkeerplaats te zoeken, daar zijn geenbeperkingen. Goede tip! Morgen willen we ook nog een stukje van Beverly Hills zien en Rodeo Drive. Als we de RV omhoog rijden blijken we al op Sunset Boulevard te zitten. We zoeken een vlakke parkeerplaats uit om de Shakin' Stevens voor de nacht te stallen en vallen meteen in slaap.
|
|
|
|
Dag 31 - The Old Rich and Famous
Reis/Verenigde Staten | Get Your Kicks Trip USA
|
27 Mei 2010 | 08:12:44
|
Door: Joanne
Route: Van Lake Havasu naar Palm Desert & Springs
Mijlen: 256
 Nog nagenietend van de dag van gisteren worden we wakker in een warme RV. We willen vroeg gaan rijden want er staat alweer een lange rit voor de boeg. Onze buurman Steve geeft ons advies over de best te rijden route. De wegen in LA zijn het beste te berijden tussen 10 en 14 uur 'otherwise you're screwed anyway'. We houden zijn advies in ons achterhoofd, er staat altijd veel file in LA tijdens de spits.
In de KOA gids vinden we een campground in de buurt van Palm Springs, het idee is om daar eventueel te overnachten als we in Palm Desert of Palm Springs niets vinden. We stappen in de RV en gaan op weg. De route langs het meer biedt vele vergezichten en we komen nu langs vele RV campgrounds. Genoeg mogelijkheden dus! De route wordt nadien erg saai. Het gaat door een waar woestijd en er is niets te zien.
Helaas weten we nog altijd niet wat er met de credit card aan de hand is. Het sterke vermoeden is dat we de limiet overschreden hebben en we daardoor niet meer kunnen betalen. We zullen dus zo snel mogelijk een internetverbinding moeten hebben om te ontdekken wat er loos is. Zodra we de bewoonde wereld bereiken proberen we een hotspot te vinden.
 Bij de plaats Quartzsite draaien we de US-10 op en zetten koers richting de laatste staat Californie. Zodra we de staatsgrens bereiken rijden we op een soort tolpoort af waar vermoedelijk minder betrouwbare lieden (we zetten ons HillBillie grijns snel af) gecontroleerd worden. We krijgen teken om door te rijden en hopen nu snel op plaats van bestemming te komen.
Onderweg komen we ook langs Joshua Tree National Park. Eigenlijk hebben we de parken (voorlopig) afgezworen, maar de nieuwschierigheid wint het toch van ons. Trouwens, we hebben toch niet voor niets een nationale jaarkaart gekocht?! We nemen de afslag en rijden het gebied binnen. De weg is lang en we begrijpen nog niet helemaal wat we in vredesnaam aan het doen zijn. Wat gaan we zien? Na ongeveer 15 minuten rijden zijn we bij het bezoekerscentrum. Hans Jan gaat op onderzoek uit terwijl Joanne de lunch verzorgt.
Joshua Tree blijkt een boom te zijn die hier in overvloede voorkomt. Er zijn een aantal trails die naar de interessante plekken leiden, maar dit zal een aanslag op onze beschikbare tijd doen. We moeten helaas overslaan, nuttigen onze lunch en maken rechtsomkeert. De weg terug naar de US-10 is bochtig en erg slecht. Alle onderdelen lijken van onze RV los te trillen en Hans Jan doopt de RV om tot 'Shakin' Stevens'.
 Rond 15 uur komen we aan in Palm Desert. Het lijkt wel een 'oasis in the middle of the desert'. Alles is prachtig aangelegd en goed onderhouden. Na even zoeken komen we in het hartje centrum terecht en rijden over een winkelstraat met enkel dure en exclusieve winkels. We vragen ons af waar iedereen uithangt. De straten zijn verlaten en de winkels leeg. Toch staan er overal auto's. Wacht eens even! Het is vandaag zondag...
We rijden naar het bezoekerscentrum om meer informatie te vergaren. Een van de bezienswaardigheden is de Tramway, een panoramische kabelbaan, met uitzicht over Palm Springs en Palm Desert. De wolken hebben een dikke deken om de berg geslagen waardoor kans op een mooie rit aan onze neus voorbij gaat. Erg jammer, want dit moet bij helder weer, en met name bij avond, heel mooi zijn. In het bezoekerscentrum is WiFi voorhanden en we controleren gelijk de rekening. Ons vermoeden blijkt juist en we voldoen snel de rekening (onze credit card is niet gekoppeld aan onze bankrekening). Weer een last van de schouders, nu maar hopen dat de overboeking snel genoeg gaat.
 Omdat de Tramway geen succes wordt bezoeken we Palm Springs. Hier is het allemaal begonnen en slijten de rijkeren ouderen van dagen hun dagen. Het valt niet mee om een parkeerplaats te vinden die groot genoeg is voor de RV. We rijden een paar keer door de winkelstraat (Palm Canyon Drive) en uiteindelijk vinden we een grote parkeerplaats waar we 2 uur mogen staan. Hoe ze dat controleren is ons een raadsel, want we zien geen parkeerschijven. We gokken het erop dat het goed zal gaan. Palm Canypn Drive doet zijn naam eer aan, langs de route staan veel grote palmbomen met een 'baard'. Prachtig!
 Het is al laat in de middag en misschien willen we hier wel eten. Omwille van zekerheid is het verstandig om de camping alvast te reserveren. Om kosten te beperken nemen we alleen stroom, het creditcard nummer geven we telefonisch af en dat komt goed uit. We lopen door Palm Springs en genieten van het laatste zonnetje van de dag. Ook hier zijn weinig mensen op straat, maar enkele restaurants zijn toch levendig. Na onze wandeling gaan we wat drinken bij een lokale sportsbar. Hier is een basketbalgame van de LA Lakers tussen Phoenix gaande. Zou dat de reden zijn dat het doodstil is op straat?
Op het terras hebben we internetverbinding en we bellen met Drucilla & Doy. Door het lawaai horen we echter niets en we besluiten om een stukje op de weblog te schrijven. Rond 19 uur vertrekken we naar de KOA in Banning, ongeveer 12 mijl verwijderd van Palm Springs. Als we daar aankomen zijn we verbaasd. We rijden blok na blok, maar we kunnen geen supermarkt vinden. Na een kwartier rondrijden vinden we een avondwinkel. We halen een fles Chardonnay en pasta. Dat gaat er nu wel in, op naar de campground.
 Voordat we de snelweg opdraaien zien we windmolens voor zover het oog reikt. Dit zijn er honderden! Een geweldige manier om stroom op te wekken. Onze reservering hangt netjes in een envelop aan de deur. Als we onze standplaats hebben gevonden is het eerste wat we uitzoeken de internetverbinding. Het blijkt dat deze maar voor één uur gratis is. Dat wordt dus improviseren met de weblog. We lopen immers een aantal dagen achter en het wordt bijna een blok aan ons been. Terwijl Hans Jan de weblog bijwerkt maakt Joanne de pasta met garnalen en tomaten/artisjoksaus. Eerder gemaakt en smaakte heerlijk!
Als het eten eenmaal op tafel staat gaat de fles wijn open en we ruiken een sterke geur. Het lijkt wel Whiskey! Enigzins twijfelend schenken we de glazen in, nemen een slok en gaan bijkans over onze nek. Wat is dit voor bocht? Hoe lang heeft dat in de winkel gestaan? Dit gaan we niet opdrinken! De inhoud gaat linea-recta door de goot de grijze afvaltank in. Dan maar een ijstoetje na, Orange Swirl en Dutch Chocolate. Hmmmmmm...
|
|
|
|
Dag 30 - Playtime Lake Havasu
Get Your Kicks Trip USA
|
27 Mei 2010 | 06:44:28
|
Door: Joanne & Hans Jan
Route: Just cruisin' Lake Havasu
Mijlen: 0
 We worden vanochtend wakker zonder maar het kleinste vermoeden van wat de dag ons gaat brengen. We maken ons een beetje zorgen om de financiën, want bij het tanken gisteravond bleken we de limiet van de credit card te hebben bereikt. Bummer, zouden ze zeggen in California. Ons plan is als volgt. We gaan naar de Marina next door om van de Wifi gebruik te maken om te controleren of de overboeking al voltooid is. While we're there kijken we meteen of we een bootje kunnen huren. Wat we gemist hebben op Lake Powell willen we hier proberen goed te maken!
 Dit lijkt allemaal ook te gaan lukken, totdat onze next door neighbour Steve (Stephen) een praatje komt maken (foto is van de overburen). We maken kennis en hij vertelt iets over hun RV, ook een Ford F-350 en die hebben ze net gekocht. Ze komen al 6 jaar op het meer en vonden het na het al die tijd trotseren van de hitte in een tent tijd voor een RV. Hij vertelt dat ze vandaag gaan varen waarop wij vertellen dat we een bootje willen huren. Dat wordt een duur geintje, vast $100 per uur meldt Steve.
Dan loopt hij weer naar zijn camper en komt met zijn vrouw Michelle naar buiten. Hey guys, how would you like to join us on the lake? We're like: duhhuhh! We voelen ons een beetje opgelaten, maar als het voor hun geen probleem is, dan slaan we de uitnodiging zeker niet af! After all, that's no better way to enjoy the lake! Wij laten de afwas en de rommel in de RV staan, pakken zo snel als we kunnen onze zwemspullen en zijn klaar voor vertrek.
 Steve en Michelle Beerer nemen ons mee op de boot samen met hun drie kinderen Ryan, Joshua en Madison. Ze vertellen over hun leven, de boot en over Lake Havasu. Ze wonen in Corona, net ten oosten van LA. Steve is detective (alweer een!) bij LAPD en Michelle zorgt voor de kids. Wij vertellen over onze reis, dat het een verlate honeymoon is, over de bruiloft, hoe we in Nederland leven en wat voor werk wij doen. De gesprekken worden afgewisseld met mooie landschappen van het meer en natuurlijk de mooiste en duurste motorboten.
 We varen in een gang langs een schiereiland en het vaste land. De gang heeft aan weerszijden een strand en veel motorboot eigenaren meren hier aan om de boten te showen en uiteraard flink te feesten. Steve vertelt dat de duurste powerboten tussen de $100.000 en $200.000 kosten en vermoedelijk alleen maar langzaam 'cruisen' omdat ze de eigenaren geld meer hebben om het gas vol open te draaien. Het ziet er allemaal spectaculair uit en we nemen plaats voor op de boot om het allemaal te aanschouwen.
Ze vertellen ons dat iedere boot ook een trophy wife heeft. Dat is een mooie dame met veel make-up en gehuld in een bikini dat op de boeg van de boot zit om aandacht te trekken. Het is te hilarisch voor woorden, maar je ziet de dames echt de borsten vooruit steken als je langsvaart en kijkt. Het is een enorm uiterlijk vertoon en het levert some good laughs op. Onderwijl leert Hans Jan aan Michelle hoe je met twee bierflesjes een kroonkruk kunt verwijderen. Ja, een biertje om 11 uur 's ochtends is echt lekker!
 We varen verder en meren aan in de haven. We lopen naar een oude brug die ooit in London stond. De London Bridge is steen voor steen afgebroken en hier opnieuw opgebouwd. Bizar! Het staat in het smalle gedeelte van Lake Havasu en is de enige brugverbinding over het meer naar een klein eiland. In het gebied rondom de bug staan hotels, restaurants en winkels afgewisseld met havens en aanmeerplaatsen voor boten. Samen lunchen we bij het plaatselijke 5-sterren vetpaleis waar we verrassend goede salades en belegde broodjes krijgen.
Na de lunch vervolgen we onze tour over het water. De volgende attractie is een plek waar het water ongeveer een meter diep is. Alle boten gaan hier voor anker en binden zich vast aan elkaar. Via het water kun je dan van boot naar boot wadlopen. Er liggen op een goede dag honderden boten en je komt zodoende niet zo snel weg als je op de achterste rij ligt. Daarnaast gaat bootvaren ook hier gepaard met feesten en alcohol. Veel mensen zijn dan ook dronken tegen het eind van de middag.
We varen terug en zoeken een rustige plek voor een verfrissende duik. Het water is verrassend warm en de boot wordt als duikplank gebruikt. Ryan en Josh willen ook graag op 'the tube'. De tube is is een soort binnenband met drie uitsparingen om in te zitten. Als deze gereed is worden we gevraagd of wij ook mee willen gaan. Tuurlijk! Steve zegt dat we het zeker geweldig zullen vinden.
 De tube wordt vastgebonden aan de boot en wordt voortgetrokken. Steve doet eerst rustig aan, maar scheurt daarna met de boot alle kanten op over het water en de tube vliegt er achteraan. Madisson die het allemaal iets te gevaarlijk vindt is allang op een veilige plek op de voorkant van de boot verdwenen. Het gaat hoe langer, hoe harder en de jongens brullen het uit van het lachen. Zowel handen als voeten gaan omhoog en ze kunnen hun lol niet op.
 Daarna is het de beurt aan de meiden. Michelle en Joanne gaan zitten en Steve belooft rustig aan te doen met de boot. Helaas voor de meiden is het niet waar. Weer scheurt de boot alle kanten op en ook zij gillen het uit van het plezier. 'The tube is echt fantastisch, maar na een rit heeft iedereen er zijn buik vol van. De jongens maken nog een laatste rit om 'the tube' naar het strand te brengen.
Daarna stappen we weer in de boot en varen naar de enige plek waar je van de rotsen mag springen. Of Hans Jan dat ook zou willen doen... Not! Er staan vier jongens bovenaan een hele hoge rots. Even lijkt het alsof ze hun opties overwegen en dan besluiten niet te springen. Maar na een minuut of vijf nadenken doen ze het toch alle vier. Wat een stel mafkezen.
Uiteindelijk varen we terug naar de campground. Om Steve en Michelle te bedanken voor hun gastvrijheid bieden wij aan om voor hun te koken op de barbeque. Zij hebben 'pot pies' for dinner. Als we doorvragen om te kijken wat dat is, blijken het hartige taarten te zijn. Gemakkelijk in de magnetron te bereiden en voor de snelle hap. Nou, probeer twee Amerikanen eens 'hartige taart' te laten uitspreken. Het lukt ze gewoon niet, het levert hilarische uitspraken op.
Uit frustratie doopt Steve ze maar 'hawakkie die tart' of iets dergelijks. We eten tortilla chips met fresh guacamole and salsa, pot pies, buns, salad, grilled Hikory Smoke Steaks and Montreal Chicken. Daarbij drinken we beer, Chardonnay en Sunrise Tequilas. We laten een deel van onze trouwfoto's zien en ze vertellen daarbij dat zij in het Excalibur hotel in Las Vegas zijn getrouwd. Laten wij daar nou net een paar nachtjes heerlijk tot rust zijn gekomen...
The party went on till the lights went out. It was a real fun dinner with new friends. Thank you Michelle en Stephen! We will always remember the Beerer family from Lake Havasu. |
|
|
|
Dag 29 - Route 66
Reis/Verenigde Staten | Get Your Kicks Trip USA
|
25 Mei 2010 | 18:01:53
|
Door: Joanne
Route: Van Las Vegas naar Lake Havasu
Mijlen: 186
 Als je denkt dat we in Las Vegas vandaag uitgebreid ontbijten dan heb je het mis. Als we bij de food court aankomen vanochtend staat er een enorme rij voor het enige restaurant dat een 'normaal' ontbijt serveert. In de overtuiging dat we buiten ook wel ergens ontbijt kunnen halen gaan we weer terug naar onze kamer en pakken onze koffers in. Na express check out via een van de automatische computers zetten we onze spullen in de RV en lopen we naar Las Vegas Boulevard.
We komen als eerste langs een camerawinkel dus daar meteen maar even kijken voor een reinigingskit. Als de prijzen onnodig hoog blijken te zijn gaan we weer weg en komen we langs M&M World Las Vegas. Hier moeten we even kijken voor de nodige souvenirs. Bepakt met een knalgele tas stappen we de RV weer in. Ontbijten doen we maar onderweg. Het wordt een broodje bij de supermarkt waar we toch al boodschappen moeten doen.
 We vertrekken naar Lake Havasu, maar eerst gaan we nog kijken bij Hoover Dam bij Lake Mead. De tocht gaat door verschillende plaatsen en duurt ongeveer een half uurtje. Hans Jan kon zich nog iets herinneren over het kleine stadje vlak voor de Hoover Dam, maar dit is volledig veranderd. Er is niets meer over van het beeld dat hij heeft overgehouden aan zijn reis 18 jaar geleden. Zelfs het oude spoor met dito trein die zijn gebruikt voor de aanvoer van materialen ten tijde van de bouw van de dam kon hij niet meer ontdekken.
De Hoover Dam is een dam die is gebouwd om droogliggende grond te kunnen ontwikkelen. We vermoeden dat dit de grootste is, maar weten het niet zeker. Het is wel weer een knap staaltje civiele techniek. De dam ligt in de bocht van een kloof. Highway 95/93 gaat er recht overheen en dus worden alle voertuigen gecontroleerd op explosieven Vanwege het gevaar voor terrorisme. Als we onderweg zijn zien we dat men nog bouwt aan een brug waarbij je hoog boven de dam rijdt. Dit zal het gevaar voor explosieven aanzienlijk verminderen en de doorstroming verbeteren.
 De eerste indruk van Hoover Dam is dat het er erg druk is. Overal lopen bezoekers en in een rijrichting staat zelfs ontzettende file. Gelukkig niet de kant die wij opgaan, denken we. Het is er ook ontzettend warm midden op de dag ondanks de stevig waaiende wind. Tijd voor een begeleide tour hebben we nauwelijks. Dit duurt minimaal een paar uur. Vanaf de verschillende uitkijkpunten zien we hoe hoog het water gestaan heeft. Getuige de roestende gedeelten van de overflow byway zal deze ook niet snel meer gebruikt gaan worden.
 Na ongeveer een uur zetten we de reis voort. We rijden door het woestijnachtig en oersaaie gebied van de Black Mountains naar het zuiden. Onderweg stoppen bij Kingman, heart of Route 66. Voorbij de Santa Fe stoomtrein lopen we langs de oude gebouwen die in de jaren '50 gefloreerd hebben onder de vele vakantievierende Amerikanen. Van alle etablisementen is alleen Mr. D'z diner nog in volle glorie te zien. Compleet met sodareclames en zoet gekleurde interieur met formicatafels. Als we verder lopen komen we langs het hotel waar Clark Gable zijn honeymoon heeft doorgebracht, maar helaas is ook dit gebouw zwaar vervallen en is er weinig te beleven. De fotograaf in ons is wel tevredengesteld; we hebben weer mooie plaatjes kunnen maken.
 Na de tussenstop van 45 minuten in Kingman rijden we door naar Lake Havasu. Voor degenen die er nog nooit van gehoord hebben: dit schijnt het epicentrum van de motorboten te zijn in Amerika. Groot, mooi en vooral erg duur. Wij ontdekten het via een televisieprogramma op Discorvery Travel Channel. Vandaag gaan we ernaartoe om te kijken hoe het er is. Aangezien we bij Lake Powell geen boot hebben kunnen huren, hopen we dat hier wel te kunnen doen. Immers, vanaf het water is de ultieme belevenis. Onderweg worden we al regelmatig door zware combinaties ingehaald met een grote powerboat. Dat belooft wat!
 Het is wederom later als we op de Cattail Cove Campground aankomen. Door de parkwachter worden we welkom geheten en een plek toegewezen. Als we snel zijn kunnen we om 20:00 aanschuiven bij de film Avatar. Wij moeten echter nog eten, maar de uitnodiging nemen we alvast aan. Het is niet druk op de campground alhoewel we op vrijdagavond aankomen. We parkeren de RV niet ver van het water vandaan en kijken naar het schouwspel om ons heen. Allemaal motorboten, die gaan morgen vast het water in!
We steken de BBQ aan en genieten van de steaks, salade en maiskolf. Onderwijl steekt een harde wind op en we vermoeden dat het wel eens een onrustige nacht kan gaan worden. Het koelt ook sterk af, terwijl het vandaag erg warm was. We trekken ons terug in de RV, schrijven ons dagelijks verhaaltje en gaan op tijd het mandje in. Het was weer een lange dag. |
|
|
|
Dag 28 - We lost our 'M' in Vegas!
Reis/Verenigde Staten | Get Your Kicks Trip USA
|
24 Mei 2010 | 23:31:40
|
Door: Joanne
Route: The Las Vegas Strip!
Mijlen: Walkin' down the strip
Prinsheerljk geslapen en wakker geworden in onze kingsize bed bij Excalibur in Las Vegas. Ja, we wrijven het er even goed in want kamperen is erg leuk en gezellig, maar je rug wordt niet beter van het bed. Bovendien hebben we de afgelopen nachten in het park echt moeten afzien. Wat dat betreft heeft zo'n RV het isolatievermogen van een kartonnen doos. Jeetje, wat ging de warmte snel verloren.
We staan om 8.30 uur bij de Starbucks in de rij voor een cappucino en een muffin. Het wordt een snel ontbijt, want we hebben om 9.00 uur afgesproken bij CampingWorld voor het checken van het gaslek. Om 9.15 uur komen we aan. De controle van de gaslek en de oven duurt anderhalf uur. We balen er goed van dat we bijna een halve dag in Las Vegas verloren zijn omdat de RV niet in orde is. En als we het resultaat van de tests horen balen we nog erger. Men zegt geen gaslek gevonden te hebben. Heel vreemd, want gisteren rook de medewerker ook al gas. Wel hebben ze de propaantank volledig gevuld, terwijl we daar niet om gevraagd hebben. Die rekening kunnen we dus nog verwachten. Wij krijgen de  indruk dat ze wel iets gevonden hebben en bang zijn voor een claim dat ze het niet toegeven. In ieder geval is de gaslucht in de RV weg als we instappen.
Gelijk maar terug naar de Strip, we maken ons later wel zorgen over een eventuele claim. Als eerste gaan we naar het begin van de Strip. Hier staat een billboard met de tekst "Welcome to Fabulous Las Vegas!" welke dateert uit 1959. Het blijkt een enorme trekpleister, want mensen staan geduldig in de rij om een foto te maken. Voor deze 'historic marker' is midden op de rijbaan zelfs een speciale parkeerplaats aangelegd! Na onze fotosessie lopen we terug. We hebben alweer trek en nemen voor het eerst en hopelijk ook het laatst een lunch bij de McDonald's.
 Na de lunch betreden we het aan de overkant gelegen Mandalay Bay hotel waarvan de buitenmuren en ramen goudgekleurd zijn en daardoor erg sjiek aandoet. Binnen informeren we naar de prijs van een kamer. Er zijn geen vaste prijzen, enkel dagprijzen en vandaag is het $120. Onze kamer in de Excalibur is stukken goedkoper en heeft een fraai uitzicht. Perfect!
Tussen een aantal hotels is een trambaan boven de weg gebouwd waar trams geruisloos overheen razen. Het gebruik is gratis en de tram gaat elke 5 minuten. Perfect! We stappen in en gaan naar het naastgelegen Luxor hotel dat in de vorm van een piramide is gebouwd. Van binnen wanen we ons in Egypte en merken op dat alle kamers tegen de buitenmuur van de piramide zijn geplaatst. Alle gangen langs de kamers kijken zo aan de binnenzijde op het casino uit. Slim gedaan. Met de tram gaan we weer terug naar de Excalibur om daar via hotel Monte Carlo met de tram naar de Bellagio te reizen.
 Als we even later door het Bellagio hotel onze weg weg naar buiten zoeken, komen we bij een binnentuin terecht. Wat een prachtige expositie hier van 'sculptured olive trees'. De tuin bestaat uit verschillende secties die allemaal zijn aangelegd met zonnebloemen, chrysanten, groene planten, reuzemieren (van metaal) en dito slakken (van rozen). Van het plafond hangen luchtballonnen en bijen van gedroogde bloemen. Er lopen heel mensen rond en het geheel doet een beetje aan de Keukenhof denken.
 Als we eindelijk buiten de Bellagio staan (het duurt soms wel een kleine 20 minuten om een hotel te dorkruisen) zijn de dansende fonteinen in bedrijf. Dit is hier een attractie op zich. Het balkon van de vijver is dan ook volbezet. Na wat rondkijken lopen we langs Hotel Paris verder en komen we terecht bij Hotel Flamingo. Het oudste hotel van Las Vegas is destijds volledig gefinancieerd met geld uit de onderwereld. Tegenwoordig is het hotel amper zichtbaar tussen alle andere, maar daardoor niet minder populair. De casino is nog altijd erg druk.
We drinken buiten een Miller Chill, het nieuwe biertje met limoensmaak. Leuk voor een feestje, denkt Joanne. Langs Madam Tussaud waar we met Harrison Ford en Whoopy Goldberg op de foto gaan, komen we rond half zes bij Venetian Hotel terecht.
 Hier is Venetië tot aan de lucht, wolken en zeemeeuwen toe nagebouwd. Er is een groot winkelcentrum en verschillende restaurants. Eigenlijk willen we hier wel eten vanavond, maar als we bij het restaurant van Wolfgang Puck (o.a. bekend van de TV-serie Las Vegas) kijken hebben de gasten avond tenue aan. Wij zullen toch moeten omkleden om ons op ons gemak te voelen. We besluiten te reserveren voor anderhalf uur later in de hoop dat we het redden. De weg terug naar het hotel is echter een lange...
 We lopen zo snel als we kunnen en proberen een bus te nemen naar het hotel. Helaas is het erg druk op straat en in de bussen. We besluiten om de gekheid te laten en het restaurant af te bellen. Er zijn letterlijk honderden restaurants op de Strip en we zullen echt niet verhongeren. Hoe leuk het ook lijkt. We gaan met de tram terug naar ons hotel. Inmiddels hebben we best veel gelopen en onze benen beginnen te protesteren. Vanuit een gids kiezen we een Italiaans restaurant dichterbij om te eten.
We schuiven rond 21.00 uur aan tafel bij D.Vino in Hotel Monte Carlo. Laat de pasta's maar komen. De Merlot en Pinot Grigio zijn perfect op temperatuur en smaken goed bij de visgerechten die we uitkiezen. Het voorgerecht is een trio van tonijn, st.jakobschelpen en schol voor Joanne. Hans Jan neemt de trio met tonijn, zalm en st.jakobschelpen. Als hoofdgerecht neemt Joanne de rissotto di mare en Hans Jan de papardelle met garnalen, tomaat en rucola in een botersaus. Voor dessert hebben we helaas geen ruimte meer, maar de espresso is ook zeker aan te bevelen.
 Bijna als laatste verlaten we het restaurant. Ondertussen gaat het leven in de casino's en op straat gewoon door. We genieten van het bruisende nachtleven en maken nog wat tijdopnames op straat. Las Vegas is als het donker is op zijn mooist, de neonverlichting en reclameborden stralen dan prominent hun boodschap uit.
Op straat wordt het nu ook rumoeriger; de combinatie van drank (in Las Vegas mag op straat wel gedronken worden!) en warmte komt bij velen hard aan. Wij zijn klaar voor een welverdiende rust. Morgen kunnen we nog een halve dag doorbrengen in Las Vegas voordat we moeten vertrekken naar Lake Havasu. Daar wacht ons hopelijk een hoop spektakel! |
|
|
|
Dag 27 - From sunrise in Bryce to nightlife in Vegas
Reis/Verenigde Staten | Get Your Kicks Trip USA
|
24 Mei 2010 | 22:56:11
|
Door: Joanne
Route: Van Bryce Canyon via Zion National Park naar Las Vegas
Mijlen: 310
We worden wakker gemaakt door de wekker die vertelt dat de zon over een uur weer op zal komen. Heel even overwegen we om maar te blijven liggen. We hebben beide amper geslapen. De mogelijke gaslek spookt nog altijd door ons hoofd. Omdat we de gaskraan hebben dichtgedraaid was het ook niet mogelijk om de verwarming van de RV te gebruiken. Verkleumd staan we op, want we zijn te stoer om ons door het weer te laten tegenhouden. Je bent een Nederlander of niet.
 Snel kleden we ons aan en rijden de RV naar Sunrise Point. Daar aangekomen blijken we echt niet de enige liefhebbers te zijn. We staan iets verder van Sunrise Point af en zien dat het uitkijkpunt erg druk is. We blijven wel op dit punt staan. Na een minuut of vijf komen de eerste zonnestralen het vallei binnenschijnen. Het is een adembenemende ervaring dat met woorden niet te beschrijven is. Je trotseert de koude gure wind, komt vroeg uit de veren, stelt het ontbijt uit om te mogen genieten van het wakker worden van de natuur. De bergen, de rotsen, alle dieren en planten beginnen op dat moment de dag. Geweldig om te zien!
 We staan ongeveer een half uur op de rim om de zonopkomst te zien. Bij een van de uitkijkpunten wordt Hans Jan voor de tweede keer gevraagd of hij uit Australië komt. De eerste keer was bij Sandia Peak, toen een oudere meneer aan Joanne vroeg of haar tafelgast echt uit Australië komt. Blijkt dat mensen aan je kleding opmaken welke nationaliteit je hebt. Hans Jan heeft op beide momenten een vest aan met op de achterkant de tekst 'Australian Regatta'. Na een gesprek over onze reis en hoe lang we al wel niet onderweg zijn, enz. Gaan we terug naar de RV voor ontbijt en een douche.
 We hebben eigenlijk besloten om Zion National Park niet meer aan te doen, maar kunnen het niet laten om toch even te kijken. We zullen er toch langs moeten door de tunnel om in Las Vegas aan te komen. Onderweg komen we weer langs een scrap yard met enkel klassiekers en dat vraagt om een korte stop voor indrukken en foto's. Er stopt nog een auto en een Frans stel stapt uit. er volgt een kort gesprek en 'the States' vinden ze geweldig, in 'le Pays Bas' zijn ze echter nog nooit geweest...
 In het dorpje Mt. Carmel even verderop treffen we langs de kant van de weg een bemande politieauto aan. We houden ons aan de snelheid en passeren de auto. Zagen we dat nou goed? Zat er een pop in? We keren en kijken nog eens. Jawel hoor! Het korps van Mt. Carmel laat zich hier van zijn meest creatieve kant zien, goedkope kracht en het levert vast nog wat op ook!
Na totaal anderhalf uur rijden komen we het park binnen en komen meteen de Checkered Mountain tegen. Ook dit park bestaat uit zandstenen bergen en toch wordt het door de elementen van de natuur anders gevormd. Checkered Mountain is bijvoorbeeld helemaal wit en grijs. Het heeft zijn naam te danken aan de zowel horizontale als verticale groeven die erin geslepen zijn.
 Als we verder rijden komen we semiplateaus tegen die kort bovenop elkaar liggen en de bergen vormen. Ook hier is de kleur niet meer grijs, maar rood. Eigenlijk is het een veel ruiger landschap dan Bryce Canyon. Wij volgen de weg door het park en rijden eigenlijk aan de voet van de bergen waardoor het het idee krijgt dat je opgeslokt wordt door het landschap. Het is erg overweldigend en we zijn wederom onder de indruk. Het is dat een uitgebried bezoek ons teveel tijd zou kosten, we willen immers in Las Vegas aankomen. Anders hadden we zeker de shuttlebus genomen die door het park rijdt naar de verschillende uitkijkpunten. Bovendien zitten we nog met een mogelijke gaslek en de eerste mogelijkheid om die te laten controleren is in Las Vegas.
 Als we ons eindelijk kunnen losweken van het park rijden we door Zion Village. Hans Jan is hier zo'n 18 jaar geleden ook geweest. Toen was het niet meer dan een klein dorpje waar maar een hotelletje stond. Nu is het een walhalla aan hotels, bijna alle gangbare ketens zijn er gevestigd. Er zijn Bed&Breakfasts en restaurants.
De reis vervolgt door het plaatsje Hurricane en dan wordt het weer kaal en saai. Je merkt ook dat je de echte woestijnachtige gebieden bereikt. De luchtvochtigheid neemt toe, het wordt warmer dan je verwacht. De truien die we vannacht en vanochtend aan hadden gaan dan ook snel weer uit. Na een flinke rit passeren we wederom een staatsgrens, nu van Utah naar Arizona. De tijd kan weer een uur achteruit, das lekker! Ditmaal worden alle klokken we direct gelijk gezet zodat we niet meer voor verrassingen komen te staan.
In het plaatsje Mesquite gaan we nog even tanken en we bellen met CampingWorld om de RV langs te brengen. Dat scheelt weer tijd. Bij het tankstation wordt Hans Jan aangesproken door een 'cop' in een under cover SUV. Hij wil graag weten waar we vandaan komen en hoe het ons bevalt in de RV. Dit resulteert in een levendig gesprek over reizen met de camper in America vs. reizen met de camper in Europa. Het is duidelijk dat de agent overweegt om met de camper Europa te verkennen.
 We vervolgen onze weg naar Las Vegas rond 14.00 uur via de US-15 en dan ineens als we Mesquite voorbij zijn doemt daar ineens Las Vegas op uit de woestijn. Het is bijna een fatamorgana, maar we weten het echt zeker. Helaas weten we in Las Vegas niet welke kant van de Las Vegas Boulevard we moeten nemen om bij de Camping World te komen. We komen uit bij Nellis Airforce Base waar ook de Las Vegas Speedway vlakbij zit.
Als we bellen blijkt het bedrijf bijna uit Las Vegas te zitten aan de zuidkant. Dan maar weer de freeway op. We verliezen hierdoor veel tijd. Uiteindelijk komen we om 16.00 uur aan bij CampingWorld. Ze horen ons aan en besluiten er morgenochtend naar te kijken, omdat het anders teveel tijd kost.
 Omdat we niet in de RV durven te overnachten, besluiten we onszelf te verwennen met een hotelkamer. Aangestoken met de Las Vegaskoorts boeken we een kamer met Kingsize bed en street view bij Excalibur aan The Strip. Hans Jan heeft hier ook overnacht tijdens een rondreis van de familie Boxem (The Griswolds are back!!). Het was overigens wel even zoeken om de receptie van het hotel te vinden. Als je het hotel binnenkomt moet je eerst door de casino voordat je überhaupt ergens anders naartoe kunt. Maar goed daarvoor zijn de meesten ook hier, niet?
 Als we in ons hotelkamer aankomen kunnen we het bijna niet geloven. De kamer is lekker ruim, net gerenoveerd en kijkt uit op hotel New York-New York dat een achtbaan heeft om het hotel heen. Het thema bij Excalbiur is kastelen, ridders en prinsessen. Er is een heel groot zwembad, een schoonheidsalon, drie restaurants en alle voorzieningen die je maar kunt wensen.
Als we onze spullen hebben uitgepakt kleden we ons om en gaan het nachtleven van Las Vegas verkennen en op advies van Marianne Halderman op zoek naar de bus en tram die ons verblijf gemakkelijk gaan maken door vooral niet te veel te lopen. We lopen over de brug van Excalibur en stuiten meteen op de deuren van Hotel New York-New York. We lopen door wederom de casino en de Food Court en kjken verbaasd om ons heen. Tot aan de straatstenen toe is een gedeelte van New York City nagebouwd met als hoogtepunt the Bar at Times Square.
 We eten een hapje bij Hard Rock Café Las Vegas waar alle gasten op de foto gaan met een hard rock gitaar. Natuurlijk poseren wij ook bij binnenkomst. Tijdens het eten krijgt Joanne een cocktail in een Hard Rock Cafe signature glass aangeboden. Deze neemt ze natuurlijk graag aan. De Hyckory Smoke Spare Ribs en de zalm zijn beide erg lekker.
Na het eten maken we een wandeling langs de boulevard. om 22.30 uur is de laatste voorstelling bij de dansende fonteinen van Bellagio. We genieten van de dansende fonteinen op de muziek van Andrea Borcelli en gaan dan weer terug naar het hotel. Morgenochtend om 9.00 uur worden we verwacht bij Camping World.
|
|
|
|
|
|
